«Φοβάμαι πως ίσως εκπαίδευση είναι ο,τιδήποτε μετατραπεί σε ύλη ή φέρνει λεφτά…»

Ioanna Lamprou
Απόφοιτη Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Κύπρου

Έπεσε κάποια στιγμή στα χέρια μου η Πολιτεία του Πλάτωνα. Μαιευτική και Διαλεκτική μέθοδος διδασκαλίας λέει.

Ένα είδος διδασκαλίας με το οποίο ο συνομιλητής του Σωκράτη έφτανε στην επίγνωση της αλήθειας, χρησιμοποιώντας την κριτική σκέψη και τα κοινωνικά δεδομένα, κατανοώντας στο έπακρο τις συνέπειες των απόλυτων επιχειρημάτων χωρίς συνείδηση.

Μέχρι πρόσφατα, πίστευα, πως εκπαιδευτικός, δεν συγκαταλέγεται στην κατηγορία επάγγελμα, αλλά λειτούργημα.

Το βάρος και το χρέος που κουβαλά ένας εκπαιδευτικός στην πλάτη του είναι τεράστιο.

Εκπαίδευση = η ανάπτυξη των σωματικών, διανοητικών και ηθικών δυνάμεων του παιδιού, η μόρφωση που αποκτάται με τη διδασκαλία“, γράφει το Μικρό Ελληνικό Λεξικό που κρατάω στα χέρια μου.

Φοβάμαι πως αυτή η επεξήγηση είναι πλέον ξεπερασμένη.

massagemag.com

Φοβάμαι πως ίσως εκπαίδευση πλέον σημαίνει το ο,τιδήποτε μπορεί να μετατραπεί σε ύλη ή να φέρει λεφτά, να μπορεί δηλαδή να αξιοποιηθεί με κάποιο τρόπο στην αγορά. Φοβάμαι πως ίσως μιλάμε για μια μετατροπή του πνεύματος σε εμπόρευμα.

Μαθαίνουμε αυτά τα οποία θα μπορούν να μας αποφέρουν λεφτά, ενώ με τη συνεχή απλούστευση της εκπαίδευσης, το χρήμα θα είναι απαραίτητο για να αποκτήσεις αυτές τις γνώσεις, αφου απαραίτητη σε όλους θα γίνει και η εγγραφή σε φροντιστήρια. Έντονη η ύπαρξη των φροντιστηρίων υπήρχε ήδη από τη δική μας παιδική ηλικία.

Και τι θα γίνει με τα παιδιά των οποίων οι γονείς δεν θα έχουν περισσότερα λεφτά για να τα ξοδέψουν σε ιδιωτικά φροντηστήρια;

Από πότε η δημόσια εκπαίδευση κοστίζει τόσο πολύ; Πώς θα ήταν τα πράγματα εάν η εκπαίδευση γινόταν πιο ολιστική;

Σκοπός της εκπαίδευσης, άκουσα μια φορά ένα ακαδημαϊκό να λέει, είναι η αυτοπραγμάτωση του ατόμου και η κριτική σκέψη.

Ο σκοπός της ημιμάθειας κύριε καθηγητά; Διότι, όταν το εκπαιδευτικό σύστημα σου προσφέρει μια καθορισμένη και απολυτοποιημένη μόρφωση, τότε μιλάμε κατευθείαν για ημιμόρφωση.

Ζούμε σε μια εποχή συνεχούς εξέλιξης, όπου τα πάντα γύρω αλλάζουν με πολύ γρήγορους ρυθμούς, στους οποίους, ειδικά εμείς οι νέοι, καλούμαστε να ανταπεξέλθουμε και να επιβιώσουμε μιας και είμαστε το μέλλον της κοινωνίας.

Λυπάμαι που αντί να βλέπω το εκπαιδευτικό σύστημα να ανησυχεί για το ποια εφόδια μπορούν να φανούν αντάξια για αυτους τους ρυθμούς, καταφεύγει στην απλοποίηση και την προσαρμογή του αντικειμένου τους στον παραλήπτη.

Αποτέλεσμα, μετά απο τόσα χρόνια εκπαίδευσης, να προκαλείται ένα αίσθημα άγχους σε φοιτητές πανεπιστημίου, όταν καλούνται να γράψουν μια εργασία και δεν τους καθοριστεί από το καθηγητή όριο λέξεων, γραμματοσειρά, δομή του κειμένου και ακριβές θέμα.

Φοβάμαι πως επαναπαυτήκαμε.
Φοβάμαι πως το χρήμα έγινε αυτοσκοπός.
Φοβάμαι πως ξεχάσαμε την έννοια του πολιτισμού.
Φοβάμαι πως αγνοούμε την καλλιέργεια του πνεύματος.
Φοβάμαι πως βαδίζουμε με το κεφάλι ψηλά το δρόμο της αλλοτροίωσης.
Φοβάμαι πως υποτιμήσαμε τις δυνατότητες του ανθρώπου.
Φοβάμαι πως γινόμαστε μηχανές παραγωγής.
Φοβάμαι πως είχα πολλά να μάθω.
Φοβάμαι πως συμβαίνουν πολλά που δεν τα ξέρω.
Φοβάμαι πως χάσαμε την ουσία.
Φοβάμαι πως ξεχάσαμε το σκοπό.
Φοβάμαι πως οι επιστημονικές γνώσεις υπήρχαν.
Φοβάμαι γι’ αυτά που έρχονται.
Λυπάμαι για αυτά που θα ακολουθήσουν.

Εσύ καθηγητά;