Coastline Hikers: Όσα έζησαν στις 27 μέρες πεζοπορίας στην ακτογραμμή της Κύπρου!

Mikaella P.
Φοιτήτρια Αγγλικής Φιλολογίας

Οι Coastline Hikers, είναι μια ομάδα νέων οι οποίοι είχαν ένα κοινό στόχο: να περπατήσουν σε ολόκληρη την ακτογραμμή της Κύπρου, δίνοντας παράλληλα το μήνυμα της ενότητας, της ειρήνης, αλληλεγγύης, αγάπης και ομόνοιας μεταξύ τους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας και φύλου.

Κατάφεραν να υλοποιήσουν τον στόχο τους και περπάτησαν για 27 ημέρες και στις δυο πλευρές της Κύπρου, βιώνοντας διάφορες εμπειρίες, γνωρίζοντας νέους ανθρώπους και νέα μέρη της Κύπρου, αποκτώντας γνώσεις, αντοχές και νέα προοπτική για διάφορα θέματα.

Πιο κάτω θα δούμε πώς το έζησαν  και τι μας είπαν και οι ίδιοι σχετικά με τη μοναδική αυτή εμπειρία τους:

 

Γεια σας! Αρχικά θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας πώς ήταν η εμπειρία σας αυτές τις 27 μέρες πεζοπορίας;

Τατιάνα: Αυτές οι 27 μέρες ήταν εκπληκτικές, ήταν μια εμπειρία ζωής! Είναι καταπληκτικό να συνδέεσαι με ανθρώπους απ’ όλη την Κύπρο και να απολαμβάνεις τα πανέμορφα αξιοθέατα που μας προσφέρει.

Είμαι πολύ χαρούμενη που έλαβα μέρος  σ’αυτό το project, ήταν πραγματικά απελευθερωτικό. Έκανα νέους φίλους.

Πραγματικά δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ευτυχισμένη. Είχαμε δυσκολίες, αλλά καταφέρναμε να τα ξεπεράσουμε.

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια αυτού του project;

Γιώργος: Οι δυσκολίες που είχαμε αντιμετωπίσει ήταν τόσο σωματικές όσο και τεχνικές δυσκολίες.

Σωματικές δυσκολίες: εννοείται πως κάναμε κάτι εξαιρετικά δύσκολο και σε μια δύσκολη εποχή, το καλοκαίρι. Ο υδράργυρος άγγιζε μέχρι και 45-49 βαθμούς Κελσίου κάποιες μέρες και αυτό έκανε τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα.

Τεχνικές δυσκολίες: Επίσης, ακόμα μια δυσκολία ήταν τα ποικίλα διαφορετικά επίπεδα που αντιμετωπίζαμε μέσα σε μια πορεία. Όταν πάνω στην παραλία υπήρχαν βότσαλα, ήταν ίσως ο χειρότερος μας εφιάλτης επειδή δεν είχαμε ένα σταθερό βήμα και στο τέλος της πορείας νιώθαμε τους αστράγαλους μας να φουσκώνουν.

Αντιμετωπίσαμε επίσης οργανωτικές δυσκολίες. Τουλάχιστον στην αρχή όταν ήμασταν μόνο 4 άτομα, κανείς από εμάςς δεν είχε κάνει ποτέ τέτοιο τεράστιο πολυκοινοτικό γεγονός.

Έτσι, χάσαμε πολύ χρόνο για να κάνουμε πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε γρηγορότερα, αλλά ήταν δύσκολο για ‘μάς αφού, δεν είχαμε την κατάλληλη εμπειρία.

Επιπλέον, μια άλλη δυσκολία που αντιμετωπίσαμε ήταν τα αυτοκίνητα. Επειδή δεν είχαμε τα χρήματα για να νοικιάσουμε ένα αυτοκίνητο 4×4 και κόντευε η ώρα για να αρχίσουμε το project, πήραμε τα δικά μας αυτοκίνητα τα οποία ήτανε παλιά και σίγουρα όχι 4×4. Βρήκαμε επίσης ένα καροτσάκι το οποίο έκανε τη ζωή μας πιο εύκολη αλλά και δύσκολη ταυτόχρονα, διότι τα αυτοκίνητα μας δεν μπορούσαν να κουβαλήσουν τόσα κιλά.

Επίσης, οι ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων που είχαμε ήταν ελληνόφωνες Κύπριοι και στη βόρεια πλευρά υπάρχει ένας κανόνας που λέει ότι κανένας Τουρκοκύπριος δεν επιτρέπεται να οδηγήσει ελληνοκυπριακό αυτοκίνητο. Αυτό μας δημιούργησε προβλήματα όταν ήμασταν στη βόρεια πλευρά διότι και οι δυο μας οδηγοί ήτανε Τ/Κ. Έτσι κάποιοι από ‘μάς έπρεπε να οδηγούν και να περπατάνε εναλλάξ.

Άλλη μια δυσκολία που είχαμε ήταν η έλλειψη χαρτών αλλά χρησιμοποιούσαμε την εφαρμογή Google Maps τις πλείστες φορές – μας κόστισε μερικές φορές πολύ χρόνο όταν τα αυτοκίνητα δεν μπορούσαν να πάνε ακριβώς στον τόπο που βρισκόταν η ομάδα για να τους δώσουν τροφή και νερό.

Όμως ό,τι και αν συνέβει και όλες οι δυσκολίες που είχαμε, τα αντιμετωπίζαμε με χιούμορ και χαμόγελο τις περισσότερες φορές.

Ποιο μέρος της Κύπρου σας άρεσε περισσότερο;

Γιάννης: Μου άρεσε περισσότερο όταν διασχίσαμε τον Ακάμα, με ελάχιστο νερό κάτω από το πολύ ζεστό ήλιο της Κύπρου, φτάνοντας στη πολύ ωραία γαλανή θάλασσα ”Blue Lagoon”.

Ήταν μία πανέμορφη θέα σχεδόν σαν οπτασία, αντικρύζοντας αυτή τη γαλάζια θάλασσα να πάλλεται πάνω από τη χρυσοκίτρινη αμμουδιά! Φυσικά, όλη η ομάδα έκανε τις βουτιές της, απολαμβάνοντας αυτό το υπέροχο τοπίο!

Ποια ήταν η ανταπόκριση του κοινού όταν σας έβλεπαν να περπατάτε;

Asil: Είχαμε πολλές αντιδράσεις από το κόσμο κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας μας και όλες ήταν θετικές προς εμάς, μας χαιρετούσαν, κάναμε χειραψίες, μας έδιναν ακόμη και δωρεάν νερό αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν στην Αγία Μαρίνα της Χρυσοχούς όταν μια γυναίκα μας έδωσε πεπόνια  και μας εξέφρασε ότι έχει πεθυμήσει τους Τούρκους φίλους της και γειτόνους.

Τι κρατάτε από όλη αυτή την εμπειρία;

Ανδρέας: Από το hike θα κρατήσω το ήθος και το πάθος που έδειξε η ομάδα για την τελική επίτευξη του στόχου. Όχι τόσο για τα χιλιόμετρα, αλλά περισσότερο για το μήνυμα που θελήσαμε να στείλουμε με την προσπάθειά μας.

Πραγματικά όλοι ξεπεράσαμε τους εαυτούς μας και πρέπει να είμαστε ο κανόνας και όχι η εξαίρεση στην κοινωνία μας αν πραγματικά θέλουμε ειρήνη.

Στο ίδιο επίπεδο θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη μου, οι ικεσίες για συνέχεια της προσπάθειάς μας, που δεχτήκαμε ο καθένας προσωπικά, αλλά και ως ομάδα, κυρίως από Κύπριους που έζησαν τα γεγονότα του ’63 και του ’74 και προφανώς την προγενέστερη κατάσταση.

Να είστε καλά παιδιά μου, με υγεία και αγάπη και αγκαλιασμένοι να προχωράτε για να ησυχάσει τούτος ο τόπος. Να χωρίσουμε εν έχουμε τίποτε, να ζήσουμε έχουμε πολλά“, ήταν τα λόγια του 85χρονου Αχμέτ, συντηρητή και ξεναγού -μετά από προσωπική πρωτοβουλία- στο μοναστήρι της Παναγίας της Κανακαριάς στη Λυθράγκωμη της Καρπασίας.

Ευχαριστούμε τους Coastline Hikers για όσα μοιράστηκαν μαζί μας και τους ευχόμαστε κάθε επιτυχία σε ό,τι κάνουν στο μέλλον! 🙂