H Ανδρονίκη Λαδά αποκλειστικά στο StudentLife.com.cy!

Constantinos Tsiartas
Sports Photojournalist

Η Ανδρονίκη Λαδά κατάγεται από τη Λεμεσό και σπουδάζει σε ιδιωτικό Πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας. Ασχολείται με το άθλημα της δισκοβολίας στο οποίο διαπρέπει διαρκώς.

 

Μιλήσαμε μαζί της και σας μεταφέρουμε όλα όσα μας εξήγησε για τη ζωή και το άθλημά της.

 

Ανδρονίκη πες μας λίγα πράγματα για τη σχέση σου με την δισκοβολία

Καταρχάς, στο άθλημα της δισκοβολίας κατέχω το Παγκύπριο ρεκόρ εδώ και 3 χρόνια. Η σχέση μου με τον αθλητισμό ξεκίνησε όταν ήμουν 13 χρονών. Μια μέρα η αδερφή μου με πήρε στο γήπεδο. χωρίς να έχω κάποια προϊστορία με το στίβο. Ήμουν από τα παιδιά τα οποία δεν είχαν ποτέ κάποια σχέση, είτε με ΑΓΟ, είτε με ο,τιδήποτε άλλο. Δεν είχα δηλαδή τις αθλητικές βάσεις μέχρι εκείνη την περίοδο. Εκείνη τη μέρα λοιπόν, δοκίμασα για πρώτη φορά να ρίξω ακόντιο και την επόμενη μέρα δοκίμασα δίσκο. Με το που ακούμπησα τον δίσκο ένιωσα κάτι, το ακολούθησα, και μέχρι σήμερα είμαι με τον ίδιο προπονητή, τον Μιχάλη Ποχάνη (εδώ και 11 χρόνια). 

 

Πιστεύεις ότι οι νέοι αθλητές έχουν αρκετή βοήθεια από το κράτος;

Θυμάμαι τον εαυτό μου να είχε βοήθεια από το κράτος, αλλά πλέον από αυτά που βλέπω και που ακούω, μειωθήκαν κατά πολύ οι βοήθειες από τις διάφορες ομοσπονδίες. Βοήθεια δεν είναι μόνο τα χρήματα. Είναι επίσης και η αναγνώριση και η στήριξη. Τα χρήματα μειώθηκαν, κυρίως λόγω του προβλήματος της οικονομικής κρίσης. Η ομοσπονδία μας είναι όμως στο πλευρό μας, δίνοντας μας στολή και στήριξη με κάλυψη κάποιων εξόδων μας.

11208921_10205515122309154_1467469492_n

Πιστεύεις ότι οι γυναίκες αθλήτριες έχουν ίση μεταχείριση με τους άνδρες;

Πιστεύω πως δεν έχουν, γιατί πλέον παρατηρούμε ότι ανάλογα με το φύλο και το άθλημα είναι διαφορετική η αναγνώριση. Δηλαδή, στο ποδόσφαιρο οι άνδρες που διαπρέπουν είναι top στην κατηγορία τους και όλοι τους ξέρουν ενώ αν είσαι γυναίκα στον στίβο δυστυχώς δεν θα προβληθείς τόσο εκτός και αν πετύχεις κάτι πάρα πολύ μεγάλο και σημαντικό έτσι ώστε να αναγκαστούν να μιλήσουν για εσένα. Αυτό μπορώ να στο αποδείξω με πράξεις. Δεν γίνεται το εισιτήριο του ποδοσφαίρου να είναι 15 – 20 ευρώ, να σκέφτονται για κάρτες οπαδών και άλλες λύσεις και τα γήπεδα να είναι γεμάτα και στον στίβο να είναι δωρεάν η είσοδος και να μην έχουμε θεατές. Ο στίβος είναι κάτι πολύ όμορφο με πολλά ωραία αθλήματα και δεν υπάρχει ο θυμός και η αποκτήνωση που υπάρχει στο ποδόσφαιρο. Αντίθετα υπάρχει ο θαυμασμός για τους αθλητές που ξεπερνούν τους εαυτούς τους κάθε φορά.

 

Ανδρονίκη μίλησες με παράπονο για την αντιμετώπιση του ποδοσφαίρου σε σύγκριση με τον στίβο. Που οφείλεται πιστεύεις αυτό;

Παρακολουθώ και δουλεύω στο ποδόσφαιρο και βλέπω τους οπαδούς να παθιάζονται τόσο πολύ με το άθλημα που πλέον παύει να είναι άθλημα. Οι οπαδοί, οι φίλαθλοι, ο κόσμος γενικά στην Κύπρο που λέει πως παρακολουθεί αθλητισμό στην ουσία παρακολουθεί ποδόσφαιρο. Δεν δίνουν την ευκαιρία στον στίβο να δείξει ότι μπορεί να είναι ενδιαφέρον. Βέβαια σε αυτό φταίνε και τα μέσα ενημέρωσης. Η προβολή του στίβου δεν είναι η κύρια, ούτε καν η δεύτερη προτεραιότητα των μέσων ενημέρωσης.

11210154_10205515122189151_1361900986_n

 

Σχετικά με αυτό, ποια είναι η άποψη σου για την προβολή του Πανεπιστημιακού Αθλητισμού από τα μέσα ενημέρωσης;

Παλιά δεν υπήρχε καθόλου. Θεωρώ ότι εσείς σαν StudentLife.com.cy, με τη δουλειά που κάνετε, βοηθήσατε πάρα πολύ στην προβολή του Πανεπιστημιακού Αθλητισμού. Φυσικά υπάρχουν πολλά που μπορούν να γίνουν ακόμη για να υπάρξει ακόμη περισσότερη στήριξη και προβολή και από άλλους. Τα άλλα μέσα ενημέρωσης και αθλητικά sites, για παράδειγμα, δημοσιεύουν επιλεγμένα άρθρα και επιλεγμένα αθλήματα, χωρίς αυτό να γίνεται σε συστηματική βάση. Οι αθλητές θέλουν την αναγνώριση για να παίρνουν δύναμη να συνεχίζουν ακόμα πιο δυνατά. Η περίοδος προετοιμασίας είναι ένα βάσανο για ένα αθλητή, το οποίο θα του φέρει αποτελέσματα. Αυτό όμως δεν βγαίνει προς τα έξω και ο κόσμος δεν ξέρει πόσο κουράζεται και πόσα θυσιάζει ένας αθλητής στην περίοδο προετοιμασίας. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά και θα έπρεπε να υπάρχει μια πιο εκτενής κάλυψη για να φαίνεται η δουλειά που γίνεται και οι θυσίες που κάνουμε.

11216444_10205515122229152_1765044963_n

 

Ανδρονίκη, ταξίδεψες και διαγωνίστηκες σε αρκετές χώρες. Ποιο πιστεύεις πως είναι το επίπεδο του Πανεπιστημιακού Αθλητισμού και ποιο του Αθλητισμού γενικά, στην Κύπρο;

Πιστεύω ότι το επίπεδο στην Κύπρο είναι αρκετά χαμηλό. Υπάρχουν αρκετές αξιόλογες περιπτώσεις, είτε ομάδων είτε ατομικά, αλλά αυτό οφείλεται στην πείρα των αθλητών. Η διαφορά φαίνεται και στην απόδοση ενός αθλητή, που αγωνίζεται χρόνια, που είναι πολύ καλύτερη από κάποιoν που δεν έχει περάσει από τόση προπόνηση. Το κακό είναι πως δεν υπάρχει συναγωνισμός τις περισσότερες φορές. Οι παραπάνω φοιτητές αθλητές νοιάζονται πολύ περισσότερο για την υποτροφία που θα πάρουν, παρά για τα αθλήματα. Αυτό είναι όντως ένα σημαντικό επίτευγμα των γραφείων του αθλητισμού στα Πανεπιστήμια, αλλά η υποτροφία δεν είναι το παν. Στα θετικά είναι ότι υπήρξαν αθλητές που ξεκίνησαν λόγω αυτού του οικονομικού παράγοντα και αποδείχθηκαν εξαιρετικοί αθλητές για τον στίβο. Ο αθλητισμός γενικά στην Κύπρο ανέβηκε αρκετά, αφού βλέπουμε άνδρες και γυναίκες να διαπρέπουν στο εξωτερικό. Οι χρόνοι στον στίβο μειώθηκαν αρκετά και τα μέτρα αυξηθήκαν, σημειώνοντας αρκετά καλά αποτελέσματα. Το μόνο που με λυπεί είναι ότι στα σχολεία αντιστράφηκαν αυτά τα δύο. Οι μαθητές που συμμετέχουν στα διάφορα αθλήματα υστερούν των δικών μας αποδόσεων και αυτό δεν είναι καθόλου καλό. Αυτό έχει να κάνει με την Αθλητική Παιδεία στην οποία δεν δίνουμε και τόση σημασία πλέον σαν εκπαιδευτικό σύστημα.

 

Ανδρονίκη, κλείνοντας θα θέλαμε κάποιες συμβουλές προς τους φοιτητές αθλητές και κάποιες δικές σου ευχαριστίες.

Ο Αθλητισμός κάνει μόνο καλό. Ο αγώνας είναι όλες τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου, εκτός από αυτήν που διαγωνίζεσαι. Οι φοιτητές αθλητές πρέπει να προσπαθούν περισσότερο, γιατί μόνο καλό κάνουν στην υγεία τους και στα μαθήματα τους, αφού το μυαλό τους ξεκουράζεται με τον αθλητισμό. Φέρτε και άλλα άτομα στον Πανεπιστημιακό Αθλητισμό και στον Αθλητισμό γενικότερα. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον, επί 11 χρόνια προπονητή μου, Μιχάλη Ποχάνη τον οποίο εκτιμώ και αγαπώ ιδιαίτερα. Ήταν και είναι ο λόγος που συνεχίζω τόσο δυνατά το άθλημα, αφού με (υπο)στήριξε αρκετές φορές όλα αυτά τα χρόνια. Κάθε φορά προσπαθώ να τον κάνω περήφανο!