Τι εννοείς δεν παίζει… αντιποδόσφαιρο;

Constantinos Tsiartas
Sports Photojournalist

Μετά την πρόκριση της Ατλέτικο επί της Μπάγερν αρκετοί ήταν αυτοί που ξεκίνησαν την εξύμνηση του Ντιέγκο Σιμεόνε. Όπως λένε χαρακτηριστικά όλοι, υποστηρικτές του και μη, είναι ο άνθρωπος που απέκλεισε Μπαρτσελόνα και Μπάγερν και είναι έτοιμος να κατακτήσει και το Champions League.

Φυσικά από όλο αυτό, συγκρατούμε ένα μεγάλο θέμα. Είναι ή δεν είναι αντιποδόσφαιρο αυτό που παίζει η Ατλέτικο Μαδρίτης; Πρόσφατα ένας τίτλος γνωστού αθλητικού πόρταλ στην Ελλάδα έλεγε: «Τι εννοείς παίζει… αντιποδόσφαιρο;» Ένα πραγματικά υπέροχο άρθρο που μου θύμισε γιατί ήθελα να μιλήσω για αυτό το θέμα και πηγή έμπνευσης του τίτλου.

Δεν θα αναλύσω την κατοχή, παρόλο που στα τελευταία παιχνίδια η Ατλέτικο προσπαθεί με νύχια και με δόντια να ξεπεράσει το 32%. Δεν θα αναλύσω τις τελικές ευκαιρίες που κόντρα σε Μπαρτσελόνα και Μπάγερν ήταν πολύ πιο λίγες. Δεν θα αναλύσω τον τρόπο παιχνιδιού της Ατλέτικο και την επιτακτική της ανάγκη όποτε δεν ανακόπτεται η μπάλα να ανακόπτεται ο παίχτης. Δεν θα το κάνω, ούτε θα τα κατακρίνω γιατί αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι. Ας μην ξεχνάμε ότι κάποτε η Μπαρτσελόνα, ήταν η ομάδα που κανείς δεν ήθελε να αντιμετωπίσει γιατί οι πιθανότητες να φύγει χωρίς τραυματισμό, ήταν πολύ λίγες.

Θα υποστηρίξω όμως ότι αυτό που βλέπουμε είναι αντιποδόσφαιρο. Θα υποστηρίξω όμως ότι αυτό που βλέπουμε δεν θυμίζει σε τίποτα τον λόγο που δημιουργήθηκε το παιχνίδι – για την χαρά του αθλήματος. Πρέπει όμως να αναγνωρίσουμε κάποια πράγματα. Καταρχάς δουλεύει σαν σύστημα, και ειδικά σε μια ομάδα όπως η Ατλέτικο. Ο Ντιέγκο Σιμεόνε τα τελευταία χρόνια δουλεύει την ομάδα με αυτή την τεχνική και του βγαίνει μια χαρά. Άρα γιατί να αλλάξει, γιατί να πειραματιστεί; Δεδομένου του ρόστερ της Ατλέτικο αυτό είναι ότι καλύτερο μπορεί να κάνει, χωρίς αυτό να είναι υποτιμητικό για οποιονδήποτε. Αντιθέτως, χρειάζεται εξυπνάδα για να μπορείς να προσαρμόσεις το παιχνίδι σου και να σκοτώσεις αυτό του αντιπάλου! Και ο Ντιέγκο Σιμεόνε την κατέχει αυτή την εξυπνάδα!

Αφού λοιπόν, πρόκειται για εξυπνάδα και για σωστή διαχείριση ενός ρόστερ, τότε γιατί λέμε πως είναι αντιποδόσφαιρο; Η απάντηση δεν θα έρθει από εμάς.

Ρώτα τους Ζιντάν, Ροναλντίνιο, Ρονάλντο (το φαινόμενο), Πίρλο, Κακά, Τσάβι, Ινιέστα, Μπέκαμ, Ρονάλντο και Μέσι αν θα έπαιζαν ποτέ στην ομάδα του Ντιέγκο Σιμεόνε. Ρώτα τους Μαραντόνα, Πελέ, Καντονά, Πλατινί, Μπεκενμπάουερ και τον Γιόχαν Κρόιφ (όταν τον ξανασυναντήσουμε) αν θα αγωνίζονταν στην ομάδα του Ντιέγκο Σιμεόνε. Ρώτα τον νεαρό, παθιασμένο, ποδοσφαιριστή εν ονόματι Ντιέγκο Σιμεόνε που αγωνιζόταν στην Λάτσιο, αν θα αγωνιζόταν ποτέ στην ομάδα του προπονητή Ντιέγκο Σιμεόνε.

Γιατί για όλους αυτούς που προανάφερα, και άλλους πολλούς, το ποδόσφαιρο είναι χαρά και σε κάθε αγώνα έδιναν παράσταση, ο καθένας με τον δικό του τρόπο!

Όλοι λένε ότι τα τρόπαια και οι τίτλοι είναι αυτά που μένουν. Αδυνατώ να το δεχτώ. Τρανό παράδειγμα ο μάγος της μπάλας, Ροναλντίνιο. Δεν τον θυμόμαστε γιατί κατέκτησε τα πάντα. Δεν τον θυμόμαστε γιατί έσπασε φοβερά ρεκόρ. Δεν τον θυμόμαστε γιατί θριάμβευσε σε όλα τα γήπεδα. Δεν τον θυμόμαστε γιατί καταχειροκροτήθηκε στο Σαντιάγο Μπερναμπέου από τους αντίπαλους οπαδούς. Τον δοξάζουμε για εκείνο, το ‘καταραμένο’ χαμόγελο που μέχρι σήμερα στοιχειώνει τους πρώην αντιπάλους του. Αυτό το χαμόγελο που είχαμε όλοι όταν τον βλέπαμε να αγωνίζεται. Αυτό που ανοίγει με το που βλέπεις ωραίο παιχνίδι. Αν δεν υπάρχει αυτό, τότε κλείνουν και τα μάτια και τότε καταλαβαίνεις ότι αυτό που βλέπεις πολύ απλά δεν είναι ποδόσφαιρο. Είναι μια συνταγή για να κατακτήσεις τίτλους.

Στην τελική χαρείτε εσείς με τους τίτλους και εμείς οι λίγοι, ρομαντικοί, θα μιλάμε για το χαμόγελο του Μάγου της μπάλας και του κάθε μάγου που κατάφερε να μας κάνει να νιώσουμε το παιχνίδι αν και είμασταν ακόμη στον καναπέ του σπιτιού μας!

Και να θυμάστε, ότι δεν γίνεται για τη χαρά του αθλήματος, κάποτε θα πέσει! Όπως και το αντιποδόσφαιρο!