Eurobasket 1987: Το τουρνουά που πήρε το μπάσκετ στην Ελλάδα σε άλλο επίπεδο!

Vassos Kyriacou
Sports Journalist
sport24.gr

Το μπάσκετ, σαν άθλημα, υπάρχει στην Ελλάδα από το 1920 περίπου. Και ενώ πάντα έβγαζε εξαιρετικούς αθλητές, πάντα υπήρχε μια αίσθηση ερασιτεχνισμού στο άθλημα, μια αθωότητα, μια ανεμελιά.

Όλα αυτά μέχρι το 1987 και την πρώτη τεράστια (από τις πολλές που θα ακολουθούσαν) του ελληνικού μπάσκετ!

Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Η Ελλάδα περνά ως τέταρτη από τον προκριματικό όμιλο, στα προημιτελικά αποκλείει την Ιταλία και στα ημιτελικά την μεγάλη Γιουγκοσλαβία. Στον δραματικό τελικό η ομάδα του Κώστα Πολίτη επιβλήθηκε της Σοβιετικής Ένωσης με 103-101.

Την πορεία της “επίσημης αγαπημένης” λίγο πολύ όλοι την ξέρουν. Το πιο σημαντικό της υπόθεσης, ωστόσο, δεν είναι η κατάκτηση της Ευρωλίγκας αλλά οι επιπτώσεις που είχε στο ελληνικό μπάσκετ και την κοινωνία της Ελλάδας γενικότερα.

30 χρόνια μετά και η επιτυχία του ’87 παραμένει ολοζώντανη όπως και το ελληνικό μπάσκετ. Από τότε μέχρι και σήμερα, το μπάσκετ στην Ελλάδα όχι μόνο έχει γίνει επαγγελματικό αλλά λατρεύεται σαν δεύτερος θεός!

Αποτελεί το δημοφιλέστερο άθλημα στη χώρα με τα παιδιά που θέλουν να ακολουθήσουν καριέρα μπασκετμπολίστα να αυξάνονται κάθε μέρα!

Αυτό είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα του Γκάλη, του Γιαννάκη, του Φιλίππου, του Φάνη και των άλλων παιδιών!

sport24.gr

Πέρα από τα νεαρά παιδιά όμως που μπορούν να αποτελέσουν το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ, το παρόν του αθλήματος θεωρείται λαμπρό.

Εκτός από τα αδέλφια Αντετοκούμπο, που αποτελούν το μεγαλύτερο περιουσιακό στοιχείο της “πορτοκαλί θεάς” στην Ελλάδα, υπάρχουν παιδιά όπως ο Παπανικολάου, Αγραβάνης, Παππάς,Μάντζαρης, Χαραλαμπόπουλος, Παπαγιάννης και τόσοι άλλοι.

Μιλάμε δηλαδή για μια εξαιρετική φουρνιά παιχτών για τα χρόνια που διανύουμε αλλά και αυτά που έρχονται!

Για να επανέλθουμε όμως στο ’87, το γεγονός πως ένωσε τους Έλληνες για ένα πράγμα που φαινομενικά μοιάζει ασήμαντο (ένα άθλημα είναι το μπάσκετ στο τέλος της μέρας), μερικά χρόνια μετά την χούντα (13 συγκεκριμένα) με το γνωστό αποτέλεσμα ήταν μια μορφή εξιλέωσης για τον λαό της Ελλάδας.

Αυτό το τελευταίο με την εξιλέωση το λένε καλύτερα οι ΦΑΤΜΕ όμως:

Στα πρόσωπα των μπασκετικών τους θεών βρήκαν ξανά την χαρά, την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και η πρόοδος του μπάσκετ, 32 χρόνια μετά την κατάκτηση της Ευρώπης αυτό ακριβώς λέει:

Ότι οι Έλληνες στο μπάσκετ βρήκαν τον λόγο να είναι χαρούμενοι!

Γι’ αυτό και το 1987 πρέπει να είναι οδηγός για την Ελλάδα γενικότερα. Επειδή έφερε την χαρά στη ζωή, “γέννησε” ουσιαστικά το μπάσκετ (για να επανέλθουμε στον τίτλο) και δίδαξε για πολλοστή φορά αυτό που σήμερα όλοι ξέρουν:

Όταν θέλει ο Έλληνας, όλα τα μπορεί!